İstanbul korkutucu olsa da.

Hep korktum nedense bu şehirden.

Bu adama çok üzülmüştüm.Gidene kadar baktım.Bu şehir daha da ürkütücü gelmişti anlamsız şekilde.

İzmir'im daha bir güzel.

Tekne turu pek güzeldi.Bundan taaa iki sene öncesi işte.

Merhaba büyük ada.Nasılsın? Çok güzelsin bence.

Dokunamamanın verdiği tatsızlık.

Yine ve yine o şarkı.
Geldim diyordum,
Geldim..
Yürüdüm,
Yoruldum...
Yine geldim diyordum.

Kulaklarımı kapatıyorum.
Duymak tüylerimi ayaklandıracaktı.
İlk dinlediğim kadar etkilemese de artık farklı duygular vücudumu sarıyor.

Tadı öylesine kalmış ki damağımda,
Her hatıraların salisesi özletiyor tenini.
Yarım kalsın istememiştim,
Böyle olsun ben istememiştim.
Bir kez daha dokunamayacağım sana,
Sen ise hiç bir zaman dokunamayacaksın o sevdiğin kokulu tenime.

Ne zaman rüzgar esse onunla birlikte geleceksin diye bir his kaplıyor içimi,
Sol tarafım ise asla gelmeyeceğini söylüyor.
Hiç birisine inanmıyorum.

Ve ne zaman rüzgar esse kollarımla tenimi sarıp sarmalıyorum,
Diyorum ki hiç olmadığım kadar güçlüyüm.

Dilimin üstünde kokan kelimeler.

Yüz hatlarını hatırlayamayacak kadar ürkek yüreğim.
O acıyor,o kanıyor.
Kan rengini sevmiyorum.

Benden başka her şey yerli yerinde.
Kimse yok gibi görüyorum.
Yerle bir olmuş her şey.

Son defa diyorum nasılsın?
İstemeyerekte olsa dökülüveriyor dilimin üstünden.
Yaşlandığını söylüyorsun.Üzülmüyorum.

Ellerimle tuttuğum ceset ve ağrıların morluğu.

Bacaklarımda anlamsız ağrı,
Dirsek kemiğimdeki morluk.
Kolumdaki kızarıklık
Hiç biri o yüzden değil.

Karanlık odalara çökmüş sis,
Sisin arasındaki ışıktır görmeye çalıştığımız,
Yürü ama yol kat etme.
Sana gelmedim ben!

Gözyaşlarını elmacık kemiklerin tutsun.
Ellerinle istesen de tutamazsın onları.
Gücün mü yetmiyor?
Sisin içinden geç,ışığı tut ama;
Sana gelmedim ben.

Ağzımda anlamsız bir tat.

Terk edilmiş sokakları bilir misin?
İçinde bulunan evleri,sokaklarının bomboş oluşu.
Sen dolaşsan bile oralarda yalnızlığını bozamazsın.

Ağzımın içinde anlamsız bir tat.
Burnumun ucunda ceset kokusu.
Vücudum yorgun.
Ayaklarım sızlıyor.
En küçük sinir hücresine kadar doldum taştım.

Ayaklarım ağrıyor,
Adım atamayacak kadar bitkinler.
Ellerimde dermansız.
Her şey işte. Her şey.

Bilebilir misin?

Dokunma bana lütfen.
Her dokunduğunda biraz daha titriyorum.
Biraz daha ellerim tutmaz hale geliyor.

O gördüklerin benim yanımda değil aslında.
Sen sadece görüyorsun ben ise gölgemleyim.
Etrafında sayamayacak kadar insanda olsa,
Sende çok yalnızsın.

Yarım kalan hikayeleri sevmiyorum.
Baş roldekiler göremediklerin,
Duyamadıkların.

Çığlıkları duyuyor musun?

Damlaları hissediyor musun omuzuna düşen?
Ellerim sana dokunurken hala buz kesiyor.
Hala acıyor.

Ağlama Dedim.

Terk edilmiş bir tren istasyonu gibi ruhun.
Klarnet sesleri kulağımın zarını titretiyor,
Gözlerimin önünde bizim mutlu günlerimizin siyah beyaz tabloları.

Neden siyah beyaz dersen eğer cevap veremem.
Siyah karamsarlıktır onu bilirim.
Beyazsın ise bizim için bir manası yok.

Tren istasyonu ağlıyor.
Hiç bir renk yok.
Gök kuşağının o hep bilinen renkleri bile yok.
Her şey o kadar net ki.
Ağlama dedim.Ağladı.

Olmasın İşte.Sadece bir kaç damla.

Havanın kasveti aldı götürdü beni.
Sende götürsene
Sadece ikimizin olacağı yere.

Kan kırmızısı,
Açık renk,
Yıldızlar olmasın.

Huzuru avucumuzun içinde tutalım.
Çok bir şey istemiyorum.
Sen unut,ben unutmalıyım.
Sonra işte sen ve ben şömine başında sıcak şarap.

Sevdiğimiz şarkılar susmasın.
Ritimlere eşlik edelim,
Ellerimizi çırpalım sadece ve bana dokunuşunda hissettir.

Sevdiğimiz şarkılar çalarken durmasın yağmur.
Soğuk kış akşamlarında cam başına oturalım,
Yağmur damlalarını benzetelim bir kaç cisme sonra şarkımıza eşlik edelim.
Bu en sevdiğim şarkı sende duyuyor musun?